Onze 2-jarige slaapregressie

Onze 2-jarige slaapregressie

Enkele weken geleden schreef ik een blogpost over slaapregressies, nietsvermoedend dat wij enkele dagen later door de 2 jarige slaapregressie zouden gaan. Noélie was toen ongeveer 25 maanden oud.

Het begon eigenlijk heel onschuldig; telkens terug een knuffel willen eens ik de deur achter mij had toegedaan bij bedtijd. Prima, nog een extra knuffel en terug in bed. Na een paar dagen begon ze ook in de vooravond onrustig te worden, telkens even gaan troosten en het was terug ok. Dan volgden er soms nachtelijke troostsessies. Waren het haar 2de rij kiezen die doorkwamen, haar milde verkoudheid, verlatingsangst, een sprongetje,…? Er gaan op zo’n momenten zoveel mogelijke “verklaringen” door je hoofd als reden waarom je kind onrustig slaapt waar je het ook telkens weer mee “goedpraat”. Totdat ik plots besefte dat Noélie al 2 weken geen enkele nacht meer had doorgeslapen. We zaten met een oververmoeid kind dat humeurig was, slecht at en steeds slechter en slechter sliep. De dutjes begonnen ook achteruit te gaan, zowel thuis als op de crèche. We zaten ineens in een negatieve spiraal waar we maar niet leken uit te komen. Vroeger naar bed doen ’s avonds maakte niet veel verschil uit aangezien ze er telkens zo lang over deed om zich eindelijk over te geven aan slapen. Tot op het punt dat ze op een zondag plots voor 6u wakker was en bijzonder humeurig was die dag. Moe, moe en nog eens moe. En wij ook! Ik moest concluderen dat Noélie op 1 of andere manier in een slaapregressie was beland. Bij mij, een slaapcoach. Hoe dan? Zo zie je maar hoe snel het jou kan overkomen. De dagen vliegen voorbij en voordat je het goed en wel beseft zit je al veel langer te ploeteren dan wenselijk is. Tijd voor zelfreflectie en een actieplan!

Toen ik er helder begon over na te denken, besefte ik dat ik dit in de hand had gewerkt. Noélie zegt al een tijdje “mama” al huilend als ze ’s nachts wakker wordt, ipv “gewoon” te huilen. Als mama schiet je dan nog veel sneller in actie aangezien je je echt aangesproken voelt. Doordat ik telkens onmiddellijk naar haar toe ging wanneer ze wakker werd, geraakte ze hieraan gewend en geraakte ze afhankelijk van mijn knuffel ’s nachts om weer rustig verder te slapen. Het is niet zo dat ze in mijn armen in slaap viel, maar ze had wel echt die knuffel nodig om weer verder te kunnen slapen. Nu kan je natuurlijk opperen dat als mijn dochter dit nodig heeft, dat ik dit toch gewoon moet doen?! Echter, zoals hierboven beschreven begon het feit dat Noélie slecht sliep een grote impact te hebben op haar dagen en algemeen welzijn, zoals onder andere slecht eten. Noélie kon voordien prima doorslapen, dus ik kon niet geloven dat ze dat nu ineens niet meer kon. Tijd dus voor slaaptraining om dit weer recht te trekken. Ik besloot die zondagavond na een verschrikkelijk lange dag met een huilerig kind, haar gecontroleerd te laten huilen. Starten met 5 minuten. Die “mamaaa” gaat dan echt door merg en been, ook bij mij. Maar, ze haalde die 5 minuten nooit! Toen besefte ik pas hoe snel ik altijd naar haar toe was gegaan. Ze werd altijd terug stil nog voordat de 5 minuten voorbij waren. En ze sliep die nacht gewoonweg door! Was het dan zo simpel? Door die ene goede nacht, had ze ook ineens een goed dutje de volgende middag. Die avond terug hetzelfde plan; 5 minuten laten huilen. Opnieuw doorgeslapen. En dat is nu alweer zo sinds 2 weken. Sindsdien heb ik weer mijn vrolijke meid terug! Het enige erg vervelende, is dat ze dat slecht eten van die 2 slechte weken, heeft meegesleurd. Dat zal helaas wat langer duren om weer recht te trekken. Ook laat ik sindsdien het licht in de gang aan bij het inslapen. Ze is niet bang in het donker, maar het lijkt haar wel gerust te stellen omdat ze dan denkt dat ik nog in de buurt ben. Haar kamerdeur blijft wel dicht, de spleet onder haar deur is groot genoeg om het licht binnen te laten. Wanneer wij gaan slapen, gaat het licht uit. Ik heb even getwijfeld of een nachtlampje nodig was. Mijn advies is hier echt om dit zo lang mogelijk uit te stellen. Slapen in een zo donker mogelijk kamertje is nog steeds het beste! Voorlopig lijkt het hier dus te lukken zonder nachtlampje.

Dit om maar aan te tonen, hoe snel we de goede slaapgewoontes van onze kinderen zélf kunnen verpesten door telkens weer “te” goed te willen doen. Als je weet dat het zelfs bij een slaapcoach kan mislopen, dan weet je dat het echt niet meer dan normaal is dat je eens de mist ingaat bij zoon-of dochterlief. Met een beetje zelfreflectie en een plan van aanpak kom je een heel eind op weg! En als je wat hulp nodig hebt bij dat plan van aanpak, raad ik je 1 van mijn slaapgidsen aan, of als je het spoor helemaal bijster bent, contacteer me dan voor een coachingstraject. Ik raad eigenlijk sowieso aan om je eerst grondig te informeren en niet zomaar halsoverkop met slaaptraining te starten. Je zal veel te veel twijfelen aan je plan van aanpak en de resultaten zullen trager zijn of misschien zelfs uitblijven. Met een plan van aanpak zal je kind altijd het minste huilen en dat is altijd het doel!

Zo, dit was eens een iets andere soort blog. Een “persoonlijke” blog. Hopelijk vond je het interessant 😊

Liefs,

Nathalie

Geef een reactie