Je bekijkt nu Bewust alleen mama worden

Bewust alleen mama worden

Dit is een gastblog geschreven door Tine, een 33-jarige vrouw die er bewust voor koos om alleen mama te worden. In deze blog vertelt ze over haar ervaringen en haar leven met haar zoontje Eli.

Ik ben Tine, 33 jaar jong en een first time blogger. Met sterke overtuiging kan ik zeggen dat 2019 en 2020  voor mij de meest ingrijpende jaren van mijn leven waren. Mijn vreugde en verdriet lagen nog nooit zo dicht bij elkaar: in september 2019 werd ik bewust alleen mama van Eli en in augustus 2020 heb ik mijn allerbeste vriend, mijn papa, moeten afgeven na meer dan een jaar kankerbehandeling. Tenslotte gooide ik ook mijn professionele carrière om om mijn kinderwens mogelijk te maken.  

Grote kinderwens

Ik keer even terug naar het prille begin: ik kan me namelijk geen dag in mijn leven herinneren dat ik geen mama wou worden. Ik wist dus: ooit draag ik zorg voor mijn eigen vlees en bloed. Het ideale scenario was voor mij een lieve man vinden en samen met hem een gezinnetje starten, alleen kwam dit tot op heden niet op mijn pad.

Stilaan werd die kinderwens steeds feller waardoor ik in 2018 ging informeren naar mijn mogelijkheden als alleenstaande. Na een fysieke en psychologische screening kreeg ik eind 2018 groen licht van het fertiliteitscentrum. Hoewel het wat onrechtvaardig voelde dat ik mezelf psychologisch moest bewijzen om mama te mogen worden, dit in tegenstelling tot de vrouw in de straat, besloot ik dat gevoel opzij te zetten. Uiteindelijk wil het fertiliteitscentrum ook alleen maar het beste voor kinderen die ze helpen verwekken. Tijdens die periode ging ik tevens op zoek naar een nieuw carrièrepad: als zelfstandig kinesitherapeut kon ik de toekomstige taak van alleenstaande mama niet verzoenen met de late werkuren en de financiële onzekerheid van de job. Ik ging daarom als arbeidsconsulent aan de slag bij Divergent, waar ik onmiddellijk het gevoel had thuis te komen!

Klaar om mama te worden

Het geluk stond in januari 2019 aan mijn zijde: mijn allereerste zwangerschapstest ooit was positief! Ik ben ervan overtuigd dat mijn lichaam door mijn relaxte houding ontvankelijker was. Ik zag die eerste poging bijna als een test met het idee dat ik pas vanaf de tweede keer zwanger zou kunnen worden. Ik maakte de persoonlijke keuze om het goede nieuws al vroeg aan mijn dichte omgeving te vertellen. Mijn vreugde niet kunnen delen met mijn lieve vrienden en familie, was onhoudbaar. Het was anderzijds ook wel de eerste confrontatie met het gevoel ‘ er alleen voor te staan’. Begrijp mij niet verkeerd: ik heb een heel hecht opvangnet waardoor ik me nooit alleen voel, maar op sommige momenten kan alleen je partner naast je staan met gedeelde verantwoordelijkheid als ouder.
Ik was ervan overtuigd dat ik regelmatig een paniekmoment zou beleven tijdens de zwangerschap. Op voorhand had ik 1001 vragen: ‘kan ik dit alleen?’, ‘zal mijn kind voldoende hebben aan mij alleen?’, ‘wie zal er voor mijn kind zorgen als er mij iets zou overkomen?’,…  Uiteindelijk waren die paniekmomentjes heel schaars, misschien omdat ik me erop had voorbereid, en ik kon die onmiddellijk delen met de toekomstige grootouders, peters en meters. Ik koos bewust voor 2 meters en 2 peters, mijn kindje laten omringen door 4 geweldige mensen die elk op hun eigen manier een rol kunnen spelen in zijn leven, gaf me onmiddellijk een warm gevoel.        

Vreugde en verdriet

Lichamelijk was mijn zwangerschap een droom, op 20 weken echter stuikte onze wereld in elkaar: mijn allerliefste papa kreeg de diagnose van uitgezaaide kanker. Alle dromen over opa die zijn kleinkind leert fietsen, naar het grootouderfeest gaat en pure trotsheid uitstraalt,… vallen in duigen uitéén. Vanaf dan is het echt aftellen naar de bevalling en het moment dat Eli in zijn armen kan liggen! Wanneer mensen vroegen hoe het ging zei ik steevast: ik draag mijn kindje en mijn kindje draagt mij. De zwangerschap hield me recht en zorgde voor positieve vooruitzichten in die donkere periode.

Ik liet me daarnaast omringen door mensen die me energie gaven: m’n zwangerschapsbuddy waarmee ik op zwangerschapscursus ging en net iets vroeger uitgerekend was, een aanrader! Vrienden telden  even hard af en tenslotte was er de allerbelangrijkste persoon: een bevallingspartner. Zonder twijfelen koos ik voor de persoon die me als de beste rustig maakt en zelf 2 prachtdochters op de wereld zette! Het feit dat zij als enige weet hoe de bevalling was, heeft onze band nog zoveel dieper gemaakt!  

Op een roze wolkje …

Mijn bevalling en zwangerschapsverlof verliep in een roze waas, Eli dronk vlot borstvoeding, had nergens last van en ik kon als kersverse mama overal naartoe met zo’n braaf baby’tje. Ik bedenk vaak hoeveel geluk ik gehad heb, zeker wanneer Eli een zeldzame, koortsige nacht heeft en ik het ten einde raad ben. Dan merk ik dat mijn geduld soms ook uitgeput is, letterlijk en figuurlijk. Het lijkt me dan heerlijk om je baby even in je partners armen te leggen en de kamer te verlaten. Ik wind er geen doekjes om: dat zijn de zwaarste dobbers, waarbij je jezelf aanmaant om diep in- en uit te ademen en je gedachten op nul te zetten. Tegen Eli zeggen dat ‘mama het even niet meer weet’ heeft me enorm geholpen. Hoe goed ik om kan met zo’n moment hangt onlosmakelijk vast met de onderbroken nachten, waar ik op voorhand te weinig over wist. Ik raad nu dan ook al mijn vriendinnen aan om zich wat in te lezen in het slaappatroon van onze kleine wondertjes!

Elke situatie heeft voor- en nadelen

Het is fantastisch om eens van perspectief te wisselen met nieuwe mama’s met partner: waar ik de nadelen van alleen zijn zie, zien zij de voordelen, en vice versa! Geen rekening moeten houden met de mening van een partner en je eigen goesting doen is een ‘gemak’, anderzijds zou een tweede persoon wel wat onzekerheid kunnen wegnemen. Wat betreft het slapen heb ik lang gezocht naar ‘waarom lukt het niet’, en vond ik het moeilijk dat er niemand anders was die mijn kind even goed kende en zijn gewoontes qua slapen mee kon analyseren. Het altijd zelf moeten opstaan was voor mij een evidentie, je stapt er alleen in en hebt nooit anders geweten, het was vooral de onzekerheid van niet weten wat ik ‘fout’ deed die me stress bezorgde. Ik ben mijn zwangerschapsbuddy dan ook eeuwig dankbaar voor de verwijzing naar Snuggles and Dreams en slaapcoach Nathalie! Ik maakte vaak de bedenking dat ik gelukkig weinig perfectionistisch ben, de drang om alles tot in de puntjes goed te doen als mama heb ik al snel overboord gegooid: constant met je kindje bezig zijn, een piekfijn opgeruimd huis, dagelijks vers koken en er elke dag goed uitzien,… het is een utopie! Om 11u in een ontplofte huis, lui in je pyjama in de zetel hangen met je baby op je buik, daar kan niets tegenop! Laat je door niemand verwachtingen aanpraten, zeker niet als je er alleen voor staat!

Een moeilijk afscheid

De tijd die Eli en mijn papa samen konden spenderen was veel te kort, maar tegelijk ben ik dankbaar dat we het allemaal zo intens samen hebben kunnen beleven. We hebben geen moment voorbij laten gaan om die hechte  band te smeden, foto’s te nemen en herinneringen te maken die ik later aan Eli zal vertellen.

Hoe gaat het nu

Ondertussen is Eli 14 maand, een echte actieve peuter met een deugnietenlachje, het zonnetje waarvoor ik elke ochtend vroeg opsta! Ik kan niet ontkennen dat er af en toe momentjes zijn waarop ik hem eens achter het behang zou willen hangen, maar ik heb nog geen seconde spijt gehad van de keuze om het (alleen) te doen. De liefde die dit kleine mannetje in mij heeft bovengebracht is door niets te overtreffen en niet met woorden te beschrijven. Wie overweegt om dezelfde stap te zetten kan ik alleen maar aanraden om het gesprek aan te gaan met je omgeving en te voelen hoe gesteund je bent!

Wie meer wil weten mag me gerust contacteren via Instagram: @tienepiene

Geef een antwoord