Je wilde dit toch “zelluf”?

Je wilde dit toch “zelluf”?

Colinda is 29, mama van Jip (15 maanden) en woont samen met Hans in het Zuid-Hollandse Voorhout. Omdat we zo een fijne samenwerking hadden tijdens de slaaptraining, met een erg positief resultaat, heb ik haar gevraagd om een gastblog te schrijven.

Hoe het allemaal begon..
Dat ik kindjes wilde, stond vast. Dat Hans een hele fijne was om dit samen mee te doen had ik ook wel voorspeld. 1 januari 2018 maakten we de balans op: koophuis? Check! Twee vaste contracten? Check! Een beetje geld maar vooral een hele hoop zin om een gezinnetje te starten? Check! “Ok let’s do it” zeiden we tegen elkaar. En we beslisten het snel, maar beklonken het nog veel sneller: dezelfde maand nog was het raak.

De zwangerschap en de bevalling
De zwangerschap verliep op rolletjes. Echt he-le-maal niks te klagen gehad. Misselijkheid… nooit last van gehad. Net als bekkenpijn, harde buiken, vermoeidheid en what else. Ook de hormonen vielen reuze mee als ik Hans mag geloven 😉 Dat ik graag wilde bevallen met een ruggenprik stond voor mij vast. Al mijn energie en concentratie gebruiken voor de bevalling met minimale pijn leek me wel wat. En dat was zeker wat. This girl was on fire! Het ging goed, (niet snel maar ach), ik was sterk en met Jip ging alles goed. Dacht ik…

Want een uur na de bevalling werd Jip gewassen en aangekleed en werd hij steeds blauwer. Toen er 10 medici in de kamer waren (kinderartsen, gynaecologen, verpleegkundigen, verloskundigen, kraamverzorgenden) en niemand meer rustig was, stond mijn wereld stil. Jip werd steeds blauwer, ziekenhuispersoneel ging steeds harder rennen. En toen werd de glazen gevangenis (oh, heet dat couveuse?), binnengereden. “Oke mama een kus?!” klonk het, Jip in de couveuse en daar werd hij weggerold. Ik bleef achter, alleen, in een kamer die er ondertussen uit zag of er een moord in was gepleegd en kon alleen maar huilen. Maar, maar, maar….waar is Jip? Waarom mag ik niet mee? Wie is er dan nu bij hem? Gaat hij dood? Gaat hij dood? Gaat hij dood?

Van alles en nog wat
Bloed gespuugd, vocht in de longen, koorts, wat een nachtmerrie. Gelukkig ging het elk uur beter en na drie nachten mocht Jip eindelijk bij mij op de kamer in het ziekenhuis. Eindelijk samen! En wat istie mooi he? Ik heb eigenlijk elke minuut op mijn zij gelegen (auw!) om naar mijn sterke vent te kijken. En wat was ik trots!

Eindelijk rust, of toch niet?
Hehe, lekker naar huis! Genieten met zijn drieën! Toch? Na de eerste maand bleek dat Jip toch wel buitensporig veel huilde. Uren en uren en uren..het ging maar door. Hans is kok en het hotel waar hij werkt was destijds onderbezet, dus ik stond er vaak alleen voor. Het huilen ging door merg en been, ik vond het lood- en loodzwaar. “Wat zegt je gevoel? Denk je dat hij pijn heeft?” Vroegen professionals. “Ik heb geen flauw idee” was dan mijn antwoord. “Maar ik weet wel dat ik dit niet trek. Dit. Moet. Veranderen.”

Toen we vorige zomer naar Mallorca waren geweest, Jip was toen 10 maanden en werd gedurende de avond en nacht nog meerdere keren wakker, wist ik dat ik dit ging aanpakken. Ik moest iets doen om de situatie te verbeteren. Mallorca was echt wel heel fijn met zijn drieën, het huilen was veel minder dan een paar maanden geleden en Jip lachte er al lekker op los. Maar de nachten, uren wakker omdat die arme schat de slaap niet meer kon vatten, begonnen me echt op te breken. Eenmaal thuis ging ik alles 1 voor 1 aanpakken: ik werkte aan mezelf met maatschappelijke zorg, werkte aan Jips slapen met Nathalie van Snuggles & Dreams, en liet pedagogen meekijken naar het toch-nog-wel-bovengemiddelde huilgedrag van Jip. Eindelijk zat ik weer in de aanpakkers-rol, ipv de zwaar leven-rol en wat voelde dat lekker! Vooral de slaaptraining heeft me echt onwijs geholpen. Waar Jip eerst nog twee keer per avond, en twee keer per nacht wakker werd, sliep hij na een paar dagen slaaptraining eindelijk door! DOOR! Dit had ik nooit durven dromen. Ik durfde niet meer met vrienden te eten bij ons thuis of oppas te vragen en Jip werd ook niet bepaald vrolijker van zo weinig slaap. En nu? Klokje rond! Jip sliep gewoon klokje rond. Tussen 19.00 en 07.00 volledige rust. En wat doet dit ons allemaal goed. Sindsdien kan ik het niet vaak genoeg zeggen: probeer het gewoon! Je bent ongetwijfeld een super-ouder die alles doet voor je kindje, en je verdient nachtrust. En je kindje al helemaal! (Nee ik krijg niet betaald voor deze blog en doe dit eigenlijk alleen omdat ik Nathalie van Snuggles & Dreams zo verschrikkelijk dankbaar ben).

Leuk verhaal, maar wat wil je nou eigenlijk zeggen?
Wat ik nou eigenlijk wil zeggen? Dat je de situatie rondom slecht slapen echt niet hoeft te accepteren. Want heel vaak kan het echt veel beter worden! Bij ons was het elke euro waard en was het, no doubt, de beste uitgave sinds Jip is geboren. Wat heerlijk om weer samen te kunnen bankhangen of uit eten te gaan, terwijl kleine Jip geniet van zijn welverdiende nachtrust. Hehe, eindelijk rust!

Oh ja en dan nog dit: laten we -alsjeblieft- eens een beetje liever zijn voor elkaar. En begin bij jezelf. Elke moeder (en veel vaders vast ook) is wel eens onzeker over de kinderen. Zeg dan eens iets lief zoals: “ach slaapt de kleine zo slecht? Wat vervelend voor hem en jullie, misschien kun je eens proberen om met een slaapcoach te werken!” In plaats van: “oei, dat lijkt me heel zwaar. Ik heb er gelukkig geen ervaring mee, mijn kinderen sliepen na 2 dagen door en spraken Latijn toen ze 3 maanden waren.” LIEF ZIJN mama’s! Dat eerste jaar is al zwaar genoegj

Geef een reactie